15.12.2018
EVIL IN HUMAN HEARTS
Samolubność.
Nie lubię jej, tak bardzo chcę jej się pozbyć! Pociąga za sobą inne złe zachowania i cechy, szereg diabliczych zdarzeń... Przez nią wyrastają nam rogi na głowach, a serce czernieje i spada zamiast się wznosić i oczyszczać.
Nie spojrzy na innych. Nieeee, tylko na siebie, własny nos, własny tyłek!
Co z tego, że inni potrzebują czegoś bardziej niż ty, że są biedni i na prawdę robią wszystko, by po prostu normalnie żyć.
Ty musisz zabrać im tę ostatnią rzecz, ostatnią nadzieję, ostatnią deskę ratunku...
Bo przecież TY jej potrzebujesz.
Bo TY jesteś tym najbardziej potrzebującym.
Bo TY przeszedłeś w życiu najwięcej i to TWOJE życie jest najgorsze.
Bo to są TWOJE pieniądze, nie ich! Po co masz je wydawać na jakiś biedaków, co? Tak! Niech gniją, a TY będziesz się w nich taplał.
Jak krowa w błocie...
Wkurza mnie patrzenie tylko na siebie i nie zauważanie potrzeb innych.
Wkurza mnie SKUPIANIE się na sobie i robienie dosłownie wszystkiego, by udowodnić innym, że to ty masz najgorzej i to ciebie powinni wszyscy wspierać najbardziej. Dążysz tylko do tego, by mieć kółko zainteresowania wokół ciebie.
By być pępkiem swego świata.
Wkurza mnie to, że jak wyżalam się to ty zawsze musisz powiedzieć, że to TY masz gorzej i zamiast ty pocieszać mnie, ja pocieszam ciebie!
Wkurza mnie to, że masz tylko pretensje, a sam nigdy nie powiesz przepraszam.
Wiecznie coś źle robię.
Wiecznie coś ci nie pasuje.
Muszę patrzeć na każdy, walony ruch ,by nie wywołać kolejnej kłótni.
Co z tego, że to ty zawiniłeś.
To JA muszę przeprosić CIEBIE, bo przecież byłam na ciebie złą i nie przyjęłam twoich przeprosin! Oj, biedaku... Przecież miałeś tak źle... Pierwszy raz ktoś się sprzeciwił i nie dołączył do kółka zainteresowań.
Po raz pierwszy nie byłeś pępkiem świata i zobaczyłęś, co czuję JA za każdym razem.
Ale ja nauczyłam się wybaczać.
Ja nauczyłam się patrzenia najpierw na innych, potem na siebie.
Ja nauczyłam się rachunku sumienia i tego, że sama czasami popełniam błędy i jestem winna, nie inni.
Czemu inni tego nie potrafią zrozumieć.
Czemu innych tak zżera duma, pycha i ten rzekomy "honor"!
Rzekomy, bo twoich działań honorowymi nie można nazwać. Przynajmniej nie wszystkich.
Dlaczego chociaż raz.
RAZ!
Nie możesz spojrzeć najpierw na mnie....
Co ja czuję podczas każdej kłótni.
Co ja czuję, gdy mnie obrażasz i wytykasz wszystkie błędy.
Co ja czuję, gdy płaczę w samotności.
Gdy topię się w swoich problemach, ale próbuję się podnieść sama, ze wszystkich sił.
Co ja chcę ci powiedzieć, ale tego nie robię, bo nie chcę cię zranić.
Nie chcę wywołać kłótni.
Bo wiem, że nie przeprosisz.
Nigdy.
i ciebie stracę.
Bo TWÓJ honor jest ważniejszy niż ja.
Bo twoje uczucia są wązniejsze niż moje...
Co z tego, że wtedy potraktowałeś mnie jak gówno.
Nie zaufałeś mi.
Myślałeś, że ja ci zrobiłam tą okropną rzecz.
Że ja śmiałam zdradzić ciebie i naszą przyjaźń.
Dzięki, że mi nie zaufałeś.
Dzięki, że mnie oskarżałeś.
Dzięki, żę przez ciebie płakałam całe noce.
Dzięki, że wszystko zwaliłeś na mnie.
Dzięki, że jesteś chorobliwie zazdrosny.
Dzięki, że zrobiłeś to wszystko dla mnie.
Dzięki, że czułam, iż jestem najgorszym człowiekiem i przez to stałam się wrakiem samej siebie.
Ale wiesz co? To mnie wzmocniło.
Przez ciebie jestem silniejsza i drugi raz nie dam się tak zmanipulować.
Drugi raz wzniosę się i ci pokażę, że nie zawsze masz rację. Że jestem silniejsza od ciebie.
Bo powiem ci wszystko, ale nie oskarżę.
Bo wytłumaczę moje uczucia, patrząc też na twoje.
Bo zrobię coś dobrego, patrząc też na ciebie.
Bo przeproszę, chociaż wina jest też twoja.
Bo obwiniam nie tylko ciebie, ale też siebie.
Bo nie będę samolubna i nie zwrócę całej uwagi na siebie.
Bo nie będę miała najgorzej na świecie.
Bo nie zerwę kontaku.
Ty jesteś ważniejszy niż jakiś honor.
Na co mi honor i duma, skoro mogę stracić kogoś dla mnie cennego.
Wiesz, mimo wszystkiego co mi zrobiłeś...
I tak jesteś dla mnie cenny.
Dlatego jestem od ciebie lepsza.
Bo ja ciebie nie skreśliłam mimo zła przez ciebie wyrządzonego...
Komentarze
Prześlij komentarz